De stad als eco-systeem

De stad als eco-systeem

Bij "stad" denken de meeste mensen automatisch aan steen - veel steen - en een redelijk dode bio-omgeving.

Je kan de stad ook anders bekijken: als een mengeling van rotsen - in alle mogelijke combinaties, van rotsspleten tot ringvorming rotsen rond een open vlakte - grote stukken prairie en stukken bos(rand). Je ziet dat heel duidelijk aan bijvoorbeeld vogels die normaal in rotsomgevingen nestelen, en nu in kerktorens of onder dakranden hun nesten maken.

Als je rondkijkt, vind je zelfs langs de randen van het voetpad, begroeiing. Wat men vaak onkruid noemt.

Als ik voor mijn voordeur kijk, zie ik twee dingen:

1. dat dat "onkruid" voorbijwaaiende bladeren tegenhoudt. Hier wordt die functie vervuld door de alfalfa die ik daar gezaaid heb om diep uit de bodem stoffen op te halen, maar rechts op de foto zie je wat ik bedoel met het onkruid tussen de stenen.

2. dat dat onkruid groeit waar ik zelf nooit iets zou kunnen kweken, en dat dat dus een "hoop" extra biomassa vormt. Dat zijn pioniersplanten, en zitten dus tjokvol "goodies".

 

(waarom ligt die tegelsteen daar nog? da's mijn mulchpit, die voorkomt dat de mensen van de groendienst mijn mulch wegblazen bij de jaarlijks passage met de blazers. Die geveltuin is een project in uitvoering, due 2019...)

papiertuiniers

Moderator: peter baert
1 lid
sinds 06/10/2018
papiertuiniers

Ik weet het, het moet allemaal concreet zijn, toepasbaar, pragmatisch, praktisch, uitvoerbaar, meetbaar, quantificeerbaar, afgemeten, geteld, uitgerekend, afgewogen, gebudgetteerd en ga zo maar door.

Maar hier dus niet. Hier gaan we filosoferen, maar niet zomaar in het ijle. Filosoferen met één hand rond de praktijk.

Hier kunnen we dromen, beelden aan elkaar uitleggen, zoals wij ze zien en dan kunnen die beelden door elkaar opgepikt worden. Filosoferen om te inspireren. Zoiets.

(Ik heb in mijn 40+ jarige leven vooral vastgesteld dat veel doeners proberen te denken en veel denkers proberen te doen. En geen van beide werkt. Hetgene de doeners produceren, is vaak zeer pragmatisch, maar schiet vaak te kort op lange termijn, terwijl de denkers fantastische oplossingen bedenken, die integraal niet haalbaar blijken... Laat ons dus eens iets anders proberen: de denkers denken, en de doeners doen, bijvoorbeeld. En de clou is niet meer dat de ene het werk van de andere doet, maar dat er met elkaar gesproken wordt... Elkaar aanvullen in diversiteit...)

(Zoals ik in de thema's aangeef: dit gaat om ondersteuning.)

Achterstraat, Gent, België

Leden van de groep

Nieuws

Heb je iets aan te kondigen? Een leuk recept ontdekt of een blogpost die je wil delen? Een boeiend artikel ontdekt over voeding? Publiceer het hier!